Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

NEURONIUM μια μεγάλη... ηλεκτρονική κασέτα

Με αφορμή το θάνατο του Edgar Froese των Tangerine Dream (συνέβη την 20/1, αλλά ανακοινώθηκε χθες) θυμήθηκα πως είχα κάπου καταχωνιασμένη μια κασέτα των Ισπανών Neuronium –σχηματίστηκαν το 1976-77 και υπάρχουν μέχρι σήμερα–, ένα από τα καλύτερα ηλεκτρονικά γκρουπ που ακούστηκαν ποτέ στην Ευρώπη (το λέω έχοντας κατά νου τα πρώτα άλμπουμ τους). Αποτελούμενοι εκ των Michel Huygen, Albert Giménez και Carlos Guirao οι Neuronium γράφουν ένα πρώτο LP στη Harvest, το Quasar 2C361”, προς τα τέλη του ’77 στη Βαρκελώνη, το οποίο κάποια στιγμή στη δεκαετία του ’90 πέφτει στα χέρια μου σε κασέτα! Τους Neuronium τους ήξερα από τα eighties, αλλά δεν τους είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία. Πρέπει, μάλιστα, να είχα ακούσει το άλμπουμ τους “Supranatural” του 1987, που κυκλοφορούσε στα δικά μας δισκάδικα (αν δεν είχε τυπωθεί και στην Ελλάδα) και μου είχε φανεί αδιάφορο. Έτσι, και «κολλημένος» με την seventies γερμανική σκηνή (Tangerine Dream, Klaus Schulze, Michael Hoenig, κ.λπ.) και βεβαίως τον Vangelis δεν είχα ρίξει το βλέμμα μου προς το νότο της Ευρώπης. Φυσικά, όταν κάποια στιγμή πληροφορήθηκα και για τους Ιταλούς Sensations Fix, αλλά και γι’ άλλα διάφορα μεμονωμένα άλμπουμ (όπως ας πούμε για το “Take off” του Ιταλού Sangiuliano), πλούτισα τις ακουστικές μου γνώσεις γύρω από την ηχογραφημένη ηλεκτρονική μουσική – εκείνη την πιο cosmic και αιθέρια να πούμε, και όχι αναγκαστικώς την πειραματική.
Το πρώτο άλμπουμ των Neuronium (LP), που άκουσα και ευχαριστήθηκα ήταν το “Vuelo Quimico” στην ισπανική Harvest το 1978 – με την Nico, που ζούσε τότε στην Ισπανία, να διαβάζει Edgar Alan Poe στο φερώνυμο track. (Ήταν ένα απόσπασμα από το Ulalume”... “And we passed to the end of the vista,/ But were stopped by the door of a tomb/ By the door of a legended tomb;/ And I said: ‘What is written, sweet sister,/ On the door of this legended tomb?’” κ.λπ.) . Η κασετούλα όμως του “Quasar 2C361” ήταν άλλο πράγμα! Ειδικώς το lead track που κατελάμβανε ολάκερη την πρώτη πλευρά, έχοντας τον ίδιο τίτλο με το άλμπουμ, απεδείχθη εντυπωσιακό. Μία απολαυστική, μακρόσυρτη cosmic-space-electronic σύνθεση, με τις απολύτως απαραίτητες «αλλαγές», που συνδύαζε τα καλύτερα στοιχεία από τους Tangerine Dream και τους Popol Vuh, κινούμενη μέσα σ’ ένα πλαίσιο «άπιαστης» electro-psych αφήγησης.
Προσωπικώς, όπως «φεύγω» με τέτοιου τύπου κομμάτια, δεν «φεύγω» με τίποτ’ άλλο…

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

στη μνήμη του EDGAR FROESE

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 οι μουσικές των Beatles, των Rolling Stones και των υπόλοιπων βρετανικών γκρουπ έδωσαν το έναυσμα σε χιλιάδες νέους σε όλο τον κόσμο προκειμένου να συμμετάσχουν στην παγκόσμια μουσική επανάσταση. Πολλοί απ’ αυτούς τους μουσικούς, με τα εφήμερα συγκροτήματά τους, ταξίδευαν αρκετές φορές μακριά από τις πατρίδες τους, αναζητώντας καλύτερη τύχη στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου κυρίως.
Ο Eric Clapton φερ’ ειπείν έπαιξε στην Ελλάδα με τους Juniors, οι Βρετανοί Rokes έκαναν καριέρα στην Ιταλία, ενώ οι Γερμανοί Ones απέκτησαν ιδιαίτερη φήμη στην Ισπανία. Βασικό μέλος των τελευταίων ήταν ο Edgar Froese, που πέθανε πριν λίγες μέρες (20/1), στα 71 του.
Οι Ones αποτελούσαν βασική ατραξιόν του ισπανικού pop wave και οι συναυλίες τους στη Βαρκελώνη και το Κάδιξ είχαν ξεχωριστή επιτυχία. Όταν μάλιστα έφθασε η ώρα να παίξουν στη βίλα του Salvador Dali, σ’ ένα καλά προετοιμασμένο art-show τα πάντα άλλαξαν γι’ αυτούς. Ο Edgar Froese θυμάται (από το βιβλίο του Julian Cope «Krautrocksampler» του 1996):
«Ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία που μου δόθηκε ποτέ στη μουσική. Βλέποντας τον τρόπο που ο Salvador Dali σκεφτόταν και μιλούσε κατάλαβα πλέον πως τα πάντα ήταν δυνατά. Ό,τι έκανε αυτός με τη ζωγραφική θα μπορούσε να γίνει και με τη μουσική».

Η συνέχεια εδώ… http://www.lifo.gr/team/music/54843

χονδρική πώλησις… ΑΡΗΣ ΓΚΡΟΥΕΖΑΣ

Το επώνυμο «Γκρούεζας» είναι πασίγνωστο, αφού όλοι θυμούνται τον κομματάρχη που υποδυόταν ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος στην έξυπνη ταινία τού Αλέκου Σακελλάριου «Υπάρχει και Φιλότιμο» (1965) – μια ταινία, που ολοκληρώθηκε επί Γέρου, εκμεταλλευόμενη το κλίμα φιλελευθεροποίησης που δημιουργούσε περί τα μέσα του ’60 (και πάντως πριν την Αποστασία) η πρόσκαιρη κυριαρχία της Ένωσης Κέντρου.
Είναι επίσης γνωστό πως η κλασική αυτή κωμωδία του ελληνικού κινηματογράφου προβάλλεται συχνότατα από τα τηλεοπτικά κανάλια, και σχεδόν πάντα τις παραμονές των εκλογών λειτουργώντας, για πολλούς, κάπως... εξαγνιστικά. Αλλά, ας τ’ αφήσουμε τώρα αυτά…
Δεν είμαι σίγουρος από πού εμπνεύστηκε το συγκεκριμένο επώνυμο ο Σακελλάριος (ή ο συνεργάτης του Χρίστος Γιαννακόπουλος), όμως εκείνη την εποχή ένας άλλος… Γκρούεζας, πραγματικός αυτή τη φορά και ουχί κινηματογραφικός, παρήγαγε κι έκοβε… διακομματικούς δίσκους (45άρια βασικά) στη δική του εταιρεία «Αρίων», που είχε την έδρα της στο Καματερό. Αναφέρομαι στον Άρη Γκρούεζα.

Η συνέχεια εδώ… http://www.lifo.gr/team/music/54794

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

THE DUCKY BOYZ σκληρό garage-punk κ.ά.

Θυμάμαι τους Ducky BoyzDucky Boys όπως γράφονταν στην αρχή) από τη συλλογή τής On StageEnjoy the Greeks” το 2004, ένα καθοριστικό garage-punk και τα λοιπά CD, που κατέγραψε μία ακόμη ελληνική rock nroll έκρηξη στον απόλυτο καιρό της. Όπως διαβάζαμε (τότε) στο booklet σχετικά με το συγκρότημα: “Inspired from the whole rock n’ roll madness and the creepy distorted sound of the 60s. They have only one reason to exist. You keep on sweatin’, they’ll keep shouting!!”. Τα ίδια ισχύουν και σήμερα 10-11 χρόνια αργότερα. Οι Ducky Boyz, που δοκιμάστηκαν πρώτα απ’ όλα στη σκηνή και βεβαίως στη δισκογραφία (με δύο long plays κι ένα 45άρι), ξαναδίνουν μετά από κάποιο καιρό νέα, δικά τους, τραγούδια και ορχηστρικά. Η καινούρια δουλειά τους είναι ένα single με τρία, δηλαδή τέσσερα tracks (δύο ανά πλευρά, το τέταρτο είναι «κρυφό») έχει γενικό τίτλο My Kind of Fun κι είναι «κομμένη» από την Labyrinth of Thoughts σε 300 κόπιες.
Το πρώτο κομμάτι είναι το φερώνυμο. Σκληρό garage-punk τραγούδι με sixties βεβαίως «αρχή», αλλά με eighties φινίρισμα (εννοώ τα eighties της αναβίωσης, μην πάει ο νους σας στο κακό…). Το “Jack & Stella” όμως που ακολουθεί είναι ορχηστρικό και είναι… surfadelic – έχει κάτι, δηλαδή, από ’κείνα τα «αθάνατα» οργανικά, που στοιχειώνουν το rock από τις αρχές του ’60. Η Side B ανοίγει με το “Tonight!”, ένα κομμάτι που διατηρεί τα πιο αυθόρμητα χαρακτηριστικά του πούρου και αγνού, όπως λέμε, rock nroll. Οι Haris κιθάρες, φωνή, Lefteris (aka Rat) μπάσο, φωνητικά και Κώστας ντραμς τα δίνουν όλα, ρίχνοντας στο γήπεδο έναν δυναμίτη. Πακτωμένο και βαρύ rhythm section, εξουθενωμένη φωνή και φωνητικά, κιθάρες που περιγράφουν μονίμως και από απόσταση αναπνοής. Το έσχατο track, που δεν έχει τίτλο και ολοκληρώνει την πλευρά, είναι ακουστικό με… εφφέ παλαιότητας – κάπως σαν πολύ-χρησιμοποιημένο 45άρι μιας κάποιας σπιτικής εγγραφής. Ωραία, περαιτέρω, η μέσα-έξω σχεδίαση και η κοπή.

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

VANCE THOMPSON’S FIVE PLUS SIX τζαζ καταιγίδα

Πριν λίγες ημέρες, στις 6 Γενάρη, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ μιας εξαιρετικής καινούριας μπάντας τής Five Plus Six, την οποία διευθύνει ο τρομπετίστας και φλουγκελχορνίστας Vance Thompson. Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας είναι οι: Michael Wyatt και Joe Jordan τρομπέτες, Tylar Bullion και Sean Copeland τρομπόνια, Jamel Mitchell άλτο & σοπράνο σαξόφωνα, Greg Tardy τενόρο & μπάσο κλαρίνο, David King βαρύτονο & σοπράνο σαξόφωνα, Keith Brown πιάνο & fender rhodes, Taylor Coker μπάσο και Nolan Nevels ντραμς. Έχουμε να κάνουμε δηλαδή με μιαν 11μελή ορχήστρα, όπως μαρτυρά και τ’ όνομά της, η οποία, για την παρθενική εμφάνισή της στη δισκογραφία, το CD Such Sweet Thunder [Shade Street Records, 2015], επιλέγει να διασκευάσει μια σειρά εννέα κλασικών συνθέσεων του τζαζ ρεπερτορίου, και όχι μόνον αυτού, προβάλλοντας χαρακτήρα. Συνθέσεις, εννοώ, του Thelonious Monk (“Pannonica”, “Ugly beauty”, “Four in one”), των Duke Ellington και Billy Strayhorn (“Isfahan”, “Such sweet thunder”, “Prelude to a kiss”, “Rockinin rhythm”) και ακόμη ένα τραγούδι της Dolly Parton (το φοβερό bluegrass Little sparrow”), όπως κι ένα παραδοσιακό των Απαλαχίων (“Hes gone away”). Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς ευχάριστο και δημιουργικό συνάμα, αλλά ενίοτε και συγκινητικό καθώς ακούς αυτούς τους νέους (και λιγότερο νέους) μουσικούς να αποδίδουν με τόσο όρεξη και θέρμη τις μουσικές με τις οποίες μεγάλωσαν και για τις οποίες, συνειδητά... λιώνουν.
Πρέπει κανείς ν’ ακούσει, δηλαδή, πώς διασκευάζουν οι Five Plus Six το “Rockinin rhythm” (χωρίς ν’ αλλάξουν τη βασική «πορεία» του, επεμβαίνουν επί του αρμονικού τομέα, αναδεικνύοντας νέες πτυχές του κομματιού) ή το “Ugly beauty” (μία «μονκική» εξερεύνηση του waltz, που εδώ μεταστοιχειώνεται σ’ ένα κάπως afro-cuban track, με πολύ ιδιαίτερη κρουστή διαχείριση) εισπράττοντας το «εύγε». Άλλες συνθέσεις που συναρπάζουν είναι η ορμητική “Pannonica”, η “Isfahan” με την άνετη blues εκλέπτυνση και τα απανωτά soli, η 10λεπτη εκδοχή του “Little sparrow” με την έξοχη ενορχήστρωση (αγνώριστη με την καλύτερη των εννοιών), καθώς και η παραδοσιακή “Hes gone away” (που παίρνει αφορμή από την εκδοχή των Charlie Haden και Pat Metheny, οδεύοντας προς ένα χαλαρό-αισθησιακό κλείσιμο).
Το “Such Sweet Thunder” είναι ένα θαυμάσιο CD... ναι μεν προϊόν μιας μεσαίας ορχήστρας, αλλά ταυτοχρόνως και μεγάλης προοπτικής.
Επαφή: www.fiveplussix.com

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΟΝΤΕΣΑΝΤΟΣ στοιχειωμένα μπάρκα στις γραμμές των παραλλήλων

Πληροφορήθηκα την ύπαρξη του κεφαλλονίτη ναυτικού και ποιητή Αλέξανδρου Μοντεσάντου (1898-1965) το 2000, όταν είχε πέσει στα χέρια μου το CD του Σωτήρη Δεμπόνου «Ουράκας», μια παραγωγή του Θεατρικού Οργανισμού Στιγμή, το οποίο αφορούσε σε μελοποιήσεις στίχων του «καταραμένου» ποιητή. Ο Δεμπόνος ήταν κάτοχος ορισμένων χειρογράφων του Μοντεσάντου, που ανήκαν στο αρχείο του ιστορικού, Κεφαλλονίτη επίσης, πατέρα του, και στα οποία βασίστηκαν προφανώς οι μελοποιήσεις.
Μια δεκαετία νωρίτερα, το 1990, είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Έρασμος το βιβλίο Barco: «Macao», με τα διασωθέντα ποιήματα του Μοντεσάντου, τα οποία συνόδευε ένας εκτενής επίλογος γραμμένος από τον ποιητή, μεταφραστή και ψυχίατρο Μάριο Μαρκίδη (1940-2003). Ο Μαρκίδης ήταν γνώστης της πρωτοβουλίας του Δεμπόνου, συμμετέχοντας κατά έναν τρόπο στη δισκογραφική έκδοση γράφοντας ένα σχετικό σημείωμα…

Η συνέχεια εδώ… http://www.lifo.gr/team/book/54739

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣ εις μνήμην

Η ΣΠΑΣΜΕΝΗ ΒΙΤΡΙΝΑ 
                  Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις.
                                             Να μην τις παίρνει ο άνεμος.
                                                  Μανόλης Αναγνωστάκης

Ι
Το πρωί στο λεωφορείο
ξετυλίγεται η σκέψη μου
σαν τόπι από ύφασμα
χρώματος τυρκουάζ
και τυλίγει την πόλη.

Κάθε πρωί
η ελεύθερη σκέψη
ντύνει την πόλη στο μετάξι.

ΙΙ
Φοράω ένα ζευγάρι γάντια από το δέρμα σου
και χαζεύω τον Μαγιακόβσκι
που βρίζει τον πύργο του Άιφελ.

Τι Παρίσι και πράσινα
άλογα.
Είμαι στον Κορυδαλλό.
(Όλη η έκφρασή μου
μια ρυτίδα τσεκουριά).

ΙΙΙ
Της χάιδεψα το χώρισμα
του στήθους – φούντωσε
βασιλικός και μύρισε ο αέρας –

Σιδερένιες τανάλιες οι πρωτεύουσες
μου χαμογελούν χωρίς δόντια.

Μη βάφεις τα νύχια σου.
Φοβάμαι.

IV
Νομίζεις ότι θα σ’ αφήσω
να γλεντάς με τους αμερικάνους ναύτες
πίνοντας κόκα-κόλα και ναρκωτικά;

Θα τους ξεκάνουμε μαζί
με τον Ιουλιανό τον παραβάτη
και θα σε βάλουμε ξανά παρθένα εστιάδα
να ξαγρυπνάς πλάι
από την τρομερή φωτιά στο ναό
– ρίχνοντας για προσάναμμα τα καλοκαίρια μου –   

V
Σα λύκος θα ουρλιάζω έξω
από την πόρτα σου.
Και η σελήνη – α η σελήνη των ποιητών –
θα μου ανοίξει το κεφάλι στην μέση,
για να διαβάσει τον χάρτη των ιδεών μου.

VI
                                         του Βασίλη Στεριάδη 

Ο φίλος μου δάκρυσε
μόνο από τόνα μάτι.
– Τ’ άλλο ήτανε γυάλινο –
Μ’ αυτό όμως σημάδεψε
την βιτρίνα σας
και την έκανε κομμάτια.

Τότε άνοιξε το τρίτο του μάτι
και είδε τον κόσμο
μιγαδικό αριθμό. 


Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάννη Κοντού Το Χρονόμετρο [Δωδώνη, Αθήνα 11/1972]

Και κάτι σχετικώς σχετικό…

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΗ ΦΥΣΗ ΜΟΥ ...προοδευτικά και ανεξάρτητα

Η παραγωγή ενός κάπως παράξενου ελληνικού συγκροτήματος έφθασε στα χέρια μου πριν από μερικές μέρες. «Παράξενου» υπό την έννοια πως δεν υπάρχει τίποτα διαφωτιστικό γι’ αυτούς στο δίκτυο –πού μπορεί να εμφανίζονται, αν εμφανίζονται, ποια είναι τα μέλη του κ.λπ.–, ενώ δεν μπορεί να μην παραξενεύει ακόμη και η ονομασία του γκρουπ που υποδηλοί (κοιτάζοντας συγχρόνως και το ωραίο χρωματιστό cover) κάτι από τα παλιά. Και ναι, οι Ακούγοντας τη Φύση μου είναι ένα σχήμα που συνδυάζει ροκάδικες αναφορές των sixties και των early seventies (psych και prog), βασισμένες όμως πάνω σ’ ένα σύγχρονο beat. Τούτο, δε, φανερώνεται και από το αρχικό open drum του «Μια ανάσα» – το πρώτο κομμάτι του single, που έχει επίσης ωραίες κιθάρες, «έξυπνα» πλήκτρα, άψογα «κοψίματα», συνετή και ουσιώδη ανάπτυξη. Έχει ακόμη και φωνητικά. Καλύτερα, όμως, θα ήταν να είχε ελληνικούς στίχους – το μόνο που λείπει απ’ αυτό το ορχηστρικό κατά βάση «Μια ανάσα». Στην ηχογράφηση ακούγονται οι Άγγελος Αποστολόπουλος πλήκτρα και Γιώργος Μαυρογένης κιθάρες φωνητικά, ενώ η παραγωγή και η ιδέα ανήκουν στον Δημήτρη Κουλουριώτη.
Η δεύτερη πλευρά, και ας το πω από την αρχή, είναι ακόμη πιο ωραία. Τα «Μπαλόνια», που έχουν, τώρα, κάποια λόγια στη γλώσσα μας και όχι απλώς φωνητικά, είναι μια ενδιαφέρουσα σύνθεση, με πολύ ωραίες κιθάρες και πλήκτρα (που έχουν ρόλο διπλό, αφού και σολάρουν και «γεμίζουν»). Το κλίμα είναι οπωσδήποτε progressive με psych και γερμανορόκ αναφορές (Jane, Birth Control, Weed και τέτοια), με το rhythm section να πατάει γερά καθοδηγώντας στιβαρά το τραγούδι. Στην εγγραφή πήραν μέρος οι Άγγελος Αποστολόπουλος πλήκτρα, φωνή, Λεονάρδος Γιαννάτος κιθάρα, μπάσο, Δημήτρης Κουλουριώτης φωνή, Γιώργος Μαυρογένης σόλο κιθάρα, φωνή.
Επαφή: τηλ. 6956 308595 (για όσους είναι από Αθήνα), οι μη Αθηναίοι που θα ενδιαφερθούν ας αφήσουν το e-mail τους στα σχόλια

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

MOOCH είκοσι τρία χρόνια… διαστημικής ζωής

Έχοντας ήδη πίσω τους 23 χρόνια… διαστημικής ζωής, οι Mooch, ένα από τα πιο αγωνιστικά (βρετανικά) space-rock συγκροτήματα του καιρού μας, με ήδη μεγάλη δισκογραφία (σε CD, CD-R και κασέτες βασικά), δίνουν το πρώτο βινυλιακό άλμπουμ τους για την ελληνική Cosmic Eye. Το γεγονός μάς τιμά ιδιαιτέρως οπωσδήποτε, όμως και οι Mooch αναγνωρίζουν και ανταποδίδουν, ανοίγοντας τη δεύτερη πλευρά του LP τους “Mrs Silbury’s Delicious Mushroom Flavoured Biscuits” με το μεγαλοπρεπές “The great retsina jam” – καθότι το ελληνικό λαϊκό κρασάκι είναι ό,τι πρέπει για να φτιάξεις… διαστημικό κεφάλι, προλαβαίνοντας να κόψεις, πάντα, και εισιτήριο επιστροφής. Περιττό να πω πως το κομμάτι είναι ένα έξοχο mid-tempo (το mid-tempo είναι… ΤΟ tempo του space-rock), με τις «χαμένες» ηλεκτρικές και ακουστικές πενιές, τα αθάνατα αναλογικά σύνθια και βεβαίως το ασήκωτο rhythm section να σε «βιδώνουν» στο… προκατακλυσμικό χάος.
Οι Mooch είναι βασικά το όχημα του Dr Silbury, δηλαδή του Steve Palmer, ο οποίος γράφει τη μουσική, ηχογραφεί, ενορχηστρώνει, μιξάρει, επιμελούμενος συγχρόνως και το mastering. Σ’ αυτή την περιπέτεια ο Palmer δεν είναι μόνος του. Έχει δίπλα του γνωστούς μουσικούς του χώρου, οι οποίοι υλοποιούν το όραμά του. Ένα concept όραμα, που αφορά στο διαστημικό έπος της οικογένειας Silbury (η περιπέτεια τής οποίας ξεκινά με το CD-R “Dr Silbur’s Liquid Brainstem Band” το 2007) και στο οποίο συμμετέχουν η Cora Cornucopia (Bridget Wishart) φωνητικά, οι Moonboot (Garry Masters) και Professor Ali Pali Bimble Bambi (Alex Pym) κιθάρες, οι Mr Sopht (Erich Z. Schlagzeug) και Sargeant Damien Aztec Doughnut (Damien Redmond) ντραμς, ο Sir Frank LeeQuiteMad (Jez Creek) σύνθια και η Sorceress Sadie (Cyndee Lee Rule) βιολί. Οι μουσικοί αυτοί δεν είναι «φιντάνια», αλλά σκαπανείς του space-rock, αφού έχουν συμμετάσχει (ή και συμμετέχουν) σε προγενέστερα (ή και σύγχρονα) σχήματα. Ο Garry Masters για παράδειγμα έχει περάσει από τους Magic Mushroom Band και τους Astralasia, ο Alex Pym από τους Dream Machine και τους Damidge, η Bridget Wishart από τους Hawkwind, τους Demented Stoats, τους Hippy Slags και τους Spirits Burning, ενώ και ο Jez Creek έχει παρουσίες στους Modulator, και τους Astrogator. Το βρετανικό space-rock είναι ένα χαοτικό, γιγαντιαίο δέντρο, που έχει ρίζες στους Hawkwind, και κλαδιά που επεκτείνονται προς όλες τις διαστάσεις…
Η πρώτη πλευρά του άλμπουμ των Mooch είναι… αποκαλυπτική, κινούμενη σε… στρατοσφαιρικά επίπεδα. Το αρχικό track είναι το φουριόζο “T Minus None”. Η κιθάρα παίζει, κάποια στιγμή, μία κάπως oriental μελωδία, με τα πλήκτρα και το ρυθμικό τμήμα να οργιάζουν. Τα breaks απ’ όλα τα όργανα είναι συνεχή (ιδίως τα πλήκτρα… παραφέρονται), με τα κιθαριστικά soli να ακολουθούν το ένα το άλλο… σχοινί-κορδόνι. Το κομμάτι βγάζει τρομερή δύναμη, σμπαραλιάζοντας τα πάντα στην εξέλιξή του. Εξαιρετικό! Ακολουθεί το… ακόμη καλύτερο “The golden rule”. Εδώ οι Mooch, πιάνουν κάτι από τους διαστημικούς… καρσιλαμάδες των Ash Ra Tempel (“Amboss” και τέτοια), με το μπάσο να βομβαρδίζει, τα πλήκτρα να γεμίζουν κάθε κοσμικό κενό και με τις κιθάρες και το βιολί να συναγωνίζονται σε εξώκοσμη κατάδειξη. Έπος! Το “Mellifluo” που παίρνει τη σκυτάλη είναι ένα «ήσυχο», σύντομο, μελωδικό track πνιγμένο στα… συνθετικά εφφέ, και με την κιθάρα να κρατά τον πρώτο λόγο σ’ ένα κάπως Floyd-ικό στυλ. Η πλευρά θα κλείσει με το “Clouded”, που και αυτό είναι γεμάτο από σύνθια και έξτρα σύνθια, αναπτυσσόμενο κάπως αυτοσχεδιαστικά.
Για το πώς ξεκινά η δεύτερη πλευρά τα είπαμε. Το “The great retsina jam” είναι ένα έξοχο track, που θα το ζήλευε κάθε space ή kraut μπάντα. Τα επόμενα δύο κομμάτια της Side B είναι το “Pstrings”, που διαθέτει περίτεχνα soli στην κιθάρα από τον Professor Ali, αλλά κι ένα εντυπωσιακό «κοσμικό» background που αποτελεί τη βάση, πάνω στην οποία πατάει η σύνθεση, με το έσχατο “Another time, another place” να χαρακτηρίζεται από τα «πειραγμένα» φωνητικά της Cora Cornucopia, σ’ ένα track που επέχει ρόλο κοσμικής επίκλησης.
Το “Mrs Silburys Delicious Mushroom Flavoured Biscuits” που κυκλοφορεί σε 400 κόπιες βινυλίου, είναι ένα απολαυστικό space-rock LP, που τιμά τα βρετανικά (και γιατί όχι και τα ελληνικά) χρώματα.
Επαφή: www.musicbazz.com