GIANNI MIMMO σόλο σοπράνο σαξόφωνο

Ηχογραφημένο σε δύο δόσεις, το 2024-25, στο Μιλάνο και την Πιατσέντσα, το “The Lonesome Thing” [Rosebud Relevant, 2025] είναι το νέο απολύτως προσωπικό CD του σαξοφωνίστα Gianni Mimmo – ενός μουσικού, που έχει παρουσιαστεί πολλάκις στο δισκορυχείον. Σ’ αυτό το άλμπουμ ο Mimmo χειρίζεται το αγαπημένο όργανό του φυσικά, που δεν είναι άλλο από το σοπράνο σαξόφωνο. 

Έχουμε, λοιπόν, ένα σόλο-σαξ μουσικό ταξίδι, κομμένο σε επτά μέρη, όσα είναι και τα tracks του “The Lonesome Thing”. Απ’ αυτά τα επτά tracks τρία αποτελούν διασκευές συνθέσεων του Steve Lacy, του αγαπημένου σαξοφωνίστα του Mimmo (είναι τα “Exceller-Esteem”, “Sideline” και “Sloping patience-Utah”), ενώ ένα, το “A flower is a lonesome thing”, είναι σύνθεση του Billy Strayhorn. Όπως γράφει ο ίδιος ο ιταλός μουσικός στο μέσα μέρος του gatefold:
«Υπάρχει ένα συναίσθημα –το οποίο πολλοί μουσικοί το γνωρίζουν καλά– ότι μέσα στην πράξη του παιξίματος και της μελέτης ενός οργάνου κάποιος βρίσκει, ή ίσως αναγνωρίζει, έναν οικείο και, κατά καιρούς, έναν ολοκληρωτικό χώρο. Μια βαθιά σχέση με το υλικό που έχει στη διάθεσή του. Το ανείπωτο μυστήριο ορισμένων διαστημάτων, ο τρόπος που το χρώμα ενός ήχου λυγίζει σ’ ένα πέρασμα, αυτές οι άλυτες ατέλειες και οι πιασάρικες αυτοσχέδιες φράσεις, που συνεχίζουν να σε καλούν, σαν να κρατούν ακόμα κάτι που δεν μπορείς να φτάσεις – σαν μια απαραίτητη βεβαιότητα ή ένα ερώτημα που έμεινε αναπάντητο».
Το άλμπουμ έχει φυσικά τη σφραγίδα του Mimmo, ενός δεξιοτέχνη του σοπράνου σαξοφώνου, που δεν παραλείπει να στήσει το δικό του ξεχωριστό ηχητικό σκηνικό, εντός του οποίου προβάλλεται και η περιπέτεια, τα ιδιόμορφα φυσήματα και οι προχωρημένες τεχνικές ανάγνωσης μιας μελωδίας, αλλά από την άλλη (το “The Lonesome Thing”) δεν στερείται και μιας κάποιας λαϊκότητας υπό την έννοια πως οι «ακρότητες» είναι απολύτως λελογισμένες, με τις καθαρές και πλούσιες μελωδίες να κυριαρχούν σε κομμάτια όπως το “Sideline” και το “Notturno delle cryptomerie” (ένα από τα ωραιότερα tracks του CD, με ιδιωματικό παίξιμο και ατμόσφαιρα νατουραλιστική).
Επαφή: https://open.spotify.com/album/0Ibn0llmfyfr1ZPqXptbNC

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 698

27/1/2026
Duke Ellington - Τζίμης Μακούλης. Στο "100 Xρόνια Ελληνική Τζαζ / Από το μουσικό θέατρο και το ελαφρό τραγούδι στη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ" [Όγδοο, 2025] σελ. 384

26/1/2026
Ο Κώστας Καπνίσης υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες σάουντρακ στη χώρα μας. Σε κάποια απ’ αυτά χρησιμοποίησε πολλά τζαζ στοιχεία, όπως στον «Κατήφορο» για παράδειγμα – γράφοντας παράλληλα και καταπληκτικά τζαζ ή περί την τζαζ τραγούδια. Για όλα αυτά θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 153-158.

24/1/2026

Δυο καφενεία, δυο σινεμά, παστέλι, ούζο και παστουρμά
πολλά κορίτσια, λίγοι γαμπροί και το βραδάκι κρύο βαρύ

Λίγο με νοιάζει που μοναχός με τρώει η πίκρα κι ο μαρασμός
στ’ αναρρωτήριο ημέρες τρεις, τώρα με ποιον να πας να πιεις

Το βράδυ βόλτα στο μαχαλά μου ’κλεισε μάτι μια κοπελιά
για ένα φιλί θα θέλει γάμο κι έτσι για πάντοτε τη χάνω

Οι μέρες φεύγουν φεύγει ο καιρός, φεύγουν οι νύχτες μένει ο καημός
κι εσύ να στέκεις πιστός φρουρός, να περιμένεις να ’ρθει ο εχθρός
--------------------
Λόγια φωτιά από τον Κακουλίδη – το αγγελοπουλικό σκηνικό της ΒΔ Μακεδονίας, τα ανομολόγητα ήθη της επαρχίας, η ειρωνεία για το πενταετές «πρόγραμμα προόδου» της χούντας, που θα μας έκανε... Ελβετία του Νότου και τέλος ο φαντάρος στην άκρη του πουθενά, να φυλάει σα μ@λάκας (γιατί αυτό είναι το νόημα)
Κατά τα λοιπά, να ζήσουν οι Σούρδοι!
Εκπληκτικό τραγούδι, απογειωτικό, διονυσιακό!

24/1/2026
>>(…) Η ταινία ξεκινάει με φόρα. Είναι μικρού μήκους και πρέπει να προλάβει να δείξει «τα πάντα», μέσα σε 20 λεπτά. Πόσο απέχει αυτό από τα ατελείωτα πλάνα του κατοπινού Αγγελόπουλου; Η... μέρα με τη νύχτα. Ένα εξωτερικό συνεργείο μιας ραδιοφωνικής εκπομπής, την οποία προσφέρει η εταιρεία δίσκων... Disco-Disc και που έχει τίτλο «Πρόσωπα και ρυθμοί ’67», την έχει στήσει στο Σύνταγμα και κάτω από τους ήχους στρατιωτικών θουρίων, που δημιουργούν μια «εορταστική ατμόσφαιρα» (έτσι ακούμε) –ωραίο το «χώσιμο» του Αγγελόπουλου στη χούντα– προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του. Που είναι ποια; Παίρνοντας συνεντεύξεις από τυχαίες περαστικές, η ομάδα της εκπομπής –υπεύθυνος της οποίας είναι ο Νίκος Μαστοράκης, που υποδύεται τον αληθινό εαυτό του στην ταινία– επιχειρεί να συνθέσει το πορτρέτο του «ιδανικού άντρα, όπως το φαντάζεται η σημερινή γυναίκα». Στη συνέχεια θα αναζητηθεί, από το συνεργείο, αυτός ακριβώς ο... ιδανικός άντρας, που είναι κάποιο πρόσωπο τυχαίο, υποτίθεται, επιλεγμένο μέσα από το πλήθος. Αυτός ο τυχαίος, αν πειστεί τελικά να συμμετάσχει στην εκπομπή, θα έχει ως... δώρο μερικές ώρες συντροφιάς με μια σταρ του κινηματογράφου. «Ένα απόγευμα με την Μίρκα Καλατζοπούλου», όπως το ανακοινώνει ο ίδιος ο Μαστοράκης, μέσα στο στούντιο, παρουσία του κοινού. Το συνεργείο (ανάμεσα και η καλή ηθοποιός Λίνα Τριανταφύλλου) θα εντοπίσει έναν τέτοιο... τυχερό άντρα (υποδύεται ο Θόδωρος Κατσαδράμης), ο οποίος είναι ένας τυπικός δημόσιος υπάλληλος, άγαμος και χωρίς κάποια άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ένας «άχρωμος» τύπος δηλαδή. Το ότι είναι δημόσιος υπάλληλος (το 1967) σημαίνει κατ’ αρχάς ότι δεν είναι κομμουνιστής (το σημειώνω αυτό), και το ότι είναι άγαμος σημαίνει επίσης πως δεν κινδυνεύει να μπλέξει σε τίποτα περιπέτειες, θέτοντας σε κίνδυνο την... οικογενειακή γαλήνη. (Τι ωραία είναι όλα αυτά έτσι, όπως τα σκέφτεται και τα υλοποιεί ο Αγγελόπουλος, και που περνάνε αθόρυβα μέσα από την ταινία, δίχως να τους δίνεις σημασία).(…)<<

[Ένα απόσπασμα από το κεφάλαιο «Βonus Track-Η Εκπομπή», που αναφέρεται στην ταινία «Η Εκπομπή» (1968) του Θόδωρου Αγγελόπουλου]

«Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025] σελ. 469-474
[last copies]

23/1/2026
>>Όμως και άσχετα (με την τζαζ) περιοδικά θα έγραφαν για τζαζ, σε μια εποχή όπου η συγκεκριμένη μουσική ανακαλυπτόταν από ένα κομμάτι της μεσοαστικής τάξης, που θα τη συνέδεε με την ευζωία, την καλοπέραση, το καλό ποτό και φαγητό, το σικ ντύσιμο και γενικά με μια δήθεν intellectual εναλλακτική στάση σε σχέση με τη διασκέδαση. Είμαι πεπεισμένος πως αυτό έκανε κακό στην τζαζ στην Ελλάδα και στην ελληνική τζαζ μακροπρόθεσμα. Αν για το «Αθηνόραμα» (ήδη από τον Νοέμβριο του 1980 έχει κάνει εξώφυλλο, στο τεύχος #213, τον σαξοφωνίστα Frank Foster, που εμφανιζόταν τότε στο Half Note Jazz Club), την «Βαβέλ», τον «Διάλογο» (το περιοδικό της αμερικάνικης πρεσβείας) ή ακόμη και για το «Περιοδικό» δεν μπορείς να πεις κάτι, για το «ΚΛΙΚ» ή το «max» μπορείς να πεις πολλά... αλλά ο χώρος είναι πολύτιμος και δεν θα το επιχειρήσω.<<

[από το "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ", που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία από το Όγδοο]

23/1/2026
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΟΚ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤόΣ
>>Αφού ροκ ακουγόταν ακόμη και εντός της Σχολής Ευελπίδων φανταστείτε τι θα γινόταν στα απλά στρατόπεδα και βεβαίως έξω απ’ αυτά! Στο τεύχος #70 των «Μοντέρνων Ρυθμών» [14 Δεκ. 1966] διαβάζουμε σε άρθρο του Σπύρου Καρατζαφέρη:
«Ο Γιώργος (ο αδελφός μου) εδώ και 15 μέρες υπηρετεί την Πατρίδα. Κατετάγη σμηνίτης και βρίσκεται στον Άραξο, όπου κάνει την βασική εκπαίδευσι. Παρ’ όλα τα γυμνάσια, όμως, δεν ξεχνάει τους φίλους του. Σ’ όλα του τα γράμματα μου γράφει θερμούς χαιρετισμούς σ’ όλους τους νέους και ιδιαίτερα στους αναγνώστες των Μοντέρνων Ρυθμών. Επίσης στο τελευταίο του γράμμα γράφει ότι ετοιμάζει για τα Χριστούγεννα ένα καταπληκτικό ρεσιτάλ για τους συναδέλφους του και τους αξιωματικούς του μέσα στη βάσι. Τα συγκροτήματα που θα λάβουν μέρος δεν είναι ακόμη γνωστά. Υποψηφιότητα θέτουν –αν δεν είναι κλεισμένα λόγω εορτών– οι Σάουντς και η Τάμμυ, οι Τζάγκουαρς, οι Ντράγκονς, οι Γαλαξίες κ.λπ.(...) Από τον Άραξο με αγάπη».
Και λίγο πιο κάτω στο ίδιο τεύχος, πάντα από τον ίδιο συντάκτη:
«Επ’ ευκαιρία ο Γιώργος (Καρατζαφέρης) παρακαλεί όποιο συγκρότημα επιθυμεί να λάβη μέρος στην αεροπορική γιορτή των Χριστουγέννων να του τηλεφωνήση (τηλ. 615.944 ΤΡΑΠΕΖΑ ΙΔΕΩΝ), για να ρυθμίσουνε τις λεπτομέρειες».<<
------------------
>>Να και κάτι από τη στήλη του Σπύρου Καρατζαφέρη «Ημέρες και νύχτες της νεολαίας» από το ίδιο τεύχος των «Μοντέρνων Ρυθμών», που μας μαθαίνει πώς είναι δυνατόν μέσα σε εβδομήντα λέξεις να πεις πέντε φορές το όνομα του προϊόντος:
«Μια φίρμα που αγαπάει του νέους είναι η ΕΛΒΙΚΑ. Τι είναι η ΕΛΒΙΚΑ; Μία καταπληκτική καλτσοβιομηχανία, που διαθέτει ειδικό τμήμα παραγωγής καλτσών νεολαίας. Όσοι νέοι και νέες θέλουν να αγοράσουν κάλτσες ΕΛΒΙΚΑ μην ξεχάσουν να κρατάνε και το τεύχος αυτό των Μοντέρνων Ρυθμών. Θα έχουν έκπτωσι 30%. Επίσης, όσοι και όσες ανακαλύψουν ποια από τις μεγαλύτερες σταρ του κινηματογράφου μας φοράει αποκλειστικά κάλτσες ΕΛΒΙΚΑ, θα κερδίσει τρία ζευγάρια νεανικές κάλτσες ΕΛΒΙΚΑ».<<
[τα (ξανα)θυμήθηκα σήμερα με αφορμή το θάνατο του Σπύρου Καρατζαφέρη]
[ξεχνιούνται αυτά?]

22/1/2026
Σταράτα λόγια (γέλιο)

22/1/2026
>>Η καρατόμησις του κακούργου Χ. Καλαντζή όστις εφόνευσε τον ποιμένα, ούτινος τα πρόβατα ήθελε να κλέψη, και τον υιόν αυτού σπεύδοντα εις το χωρίον να ζητήση βοήθειαν κατέσφαξεν, εγένετο χθες Τετάρτην καθ’ ώραν 6ην πρωινήν, ήτο ψυχρός και έβαινε ταχεί βήματι εις τον τόπον της καταδίκης. Ο παριστάμενος κ. Εισαγγελεύς ανέγνωσε την καταδικαστικήν απόφασιν, το δε πλήθος ηκροάτο μετά νεκρικής σιγής. Ο Καλαντζής μετά μεγίστου θάρρους προ της θανατικής εκτελέσεως απετάνθη προς το παριστάμενον πλήθος και αφού ωμολόγησε το κακούργημά του είπεν ότι η επιβληθείσα εις αυτόν ποινή ήτο δικαία και εσύστησε εις τον παριστάμενον λαόν να απέχη από κακάς στιγμάς, ίνα μη περιέλθη εις ην αυτός θέσιν. Ο Καλαντζής αφού εσύστησεν εις τους ακροατάς του να απέχωσιν από πάσης σχέσεως μετά των Βουλευτών και των Δημάρχων, οι οποίοι γίνονται οι αίτιοι όλων των κακουργημάτων επετέθη και κατά των δικηγόρων. Τους λόγους τούτους ο ρηθείς κακούργος έλεγε μετά μεγίστης συγκινήσεως και πολλούς των παρισταμένων συνεκίνησε μέχρι δακρύων. Μετά τα λεχθέντα υπό του Καλαντζή οι δήμιοι παρέλαβον αυτόν εκουσίως παραδοθέντα και δέσαντες αυτόν εκαρατόμησαν. Το πλήθος συγκεκινημένον εσχολίαζε μετά την καρατόμησιν τους λόγους του κακούργου τους αφορώντας περί των δημάρχων και βουλευτών.
Εν Κερκύρα τη 24 Μαΐου 1891
Τυπογραφείον «Αθηνά»<<

DREAMLINE το νέο LP του ελληνικού σχήματος, που το αποτελούν μουσικοί με ιστορία

Οι Dreamline είναι ένα ελληνικό σχήμα, που υφίσταται από το 2013, αποτελούμενο από μουσικούς με προϊστορία. Το 2015 το συγκρότημα θα κυκλοφορούσε τον πρώτο δίσκο του (“Here and Gone”), το 2016 το “Black Tigers”, το 2017 το “Warning”, ενώ το 2025 θα τυπωνόταν σε βινύλιο και το “Evening Storms” [GRIPEN / B-otherSide records, 2025], που είναι η πιο πρόσφατη δουλειά του. Μέλη των Dreamline, σήμερα, είναι ο George K. (Γιώργος Κουλούρης) μπάσο (από South of No North), ο Fivos (Φοίβος Περγιαλιώτης) ντραμς (από South of No North, Ex Humans), ο Konstantinos Kouzas πλήκτρα (από Metro Decay), ο Housework (Θάνος Βαβαρούτας) κιθάρες, φωνή (από This Fluid, hospital NEON) και ακόμη η Shadowlike, που δεν είναι άλλη από την τραγουδίστρια Marina Skiadaresi.

Οι Dreamline είναι ένα σχήμα με eighties αναφορές, και σε γενικές γραμμές θα μπορούσε να το πεις ακόμη και electro. Φυσικά, στο setting τους δεν έχουν μόνο ηλεκτρονικά όργανα (σύνθια κ.λπ.), μα και ηλεκτρικά, με το κλίμα των τραγουδιών τους να προσιδιάζει μ’ εκείνο συγκροτημάτων όπως οι Shriekback, για παράδειγμα – της εποχής του “Oil and Gold” και ιδίως των πιο «ατμοσφαιρικών» συνθέσεών τους.
Το “Evening Storms” έχει ύφος, οπωσδήποτε, και πολλά επιμέρους χαρίσματα, που συνδέονται με μία κάπως «σκοτεινή» αφήγηση, στηριγμένη στη λιτότητα και την, από ’κει και πέρα, περιγραφή των συναισθημάτων μ’ έναν βαθύ και υποβλητικό τρόπο. Γενικώς, η ηρεμία και οι χαμηλοί τόνοι δεν υποδηλώνουν «αταραξία», μα εσωτερικό παλμό και ένταση, με την ατμόσφαιρα να οικοδομείται προσεκτικά, από τραγούδι σε τραγούδι, παρά τις κάποιες κορυφώσεις – όπως συμβαίνει με το πολύ καλό “Nobody placed nice” ή με το αμέσως επόμενο “The hiding clock”.
Ενδιαφέρον δίσκος, που δεν εκβιάζει την προσοχή του ακροατή, διεκδικώντας την με την αισθητική συνέπεια και την ποιότητά του.
Επαφή: https://www.facebook.com/bothersiderecords

οι electro και ροκ δίσκοι του ΛΟΥΚΑ ΘΑΝΟΥ και των CARMA, από το μέσο των 80s, κυκλοφορούν ξανά – υποτιμημένοι στον καιρό τους, επιζητούν 40 χρόνια αργότερα μια δεύτερη ευκαιρία

Ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες υπήρχαν στην Ελλάδα από πολύ παλιά – και η Lyra είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τέτοιας (μεγάλης) ελληνικής ανεξάρτητης εταιρείας. Όμως, το να τυπώσεις ένα δίσκο, ακόμη και στα έιτις, δεν ήταν εύκολο πράγμα, αν δεν ήσουν ένας από τους βασικούς «παίκτες». Και τούτο, γιατί όλα τα κόστη ήταν ακριβά. Και τα στούντιο, και τα υπόλοιπα τεχνικά, και οι κοπές, και τα τυπογραφικά, ενώ ακόμη και αν έφθανες στο σημείο να τα ξεπεράσεις όλα αυτά, θα υψωνόταν μπροστά σου το τεράστιο εμπόδιο της διανομής. Πώς θα εύρισκες πελατολόγιο και πώς θα μετέφερες τους δίσκους στα δισκάδικα; Πώς θα έπειθες έναν δισκοπώλη να αγοράσει κάτι, που δεν ακολουθούσε τους δρόμους της κλασικής παραγωγής; Όλα δύσκολα.
Παρά ταύτα, στα έιτις, πολλοί ήταν εκείνοι που θα επιχειρούσαν να δημιουργήσουν και να διακινήσουν μικρές παραγωγές – είτε μόνοι τους, σε φάση εντελώς do it yourself και private pressing, είτε ιδρύοντας δισκογραφικές εταιρείες, που θεωρητικά είχαν κάποια πιθανότητα να επιβιώσουν, αντέχοντας τον ανταγωνισμό για ένα, μικρό έστω, διάστημα. Τα παραδείγματα πολλά. Στο χώρο του σκληρού λαϊκού τα πράγματα θα αποδεικνύονταν πιο εύκολα για κάποιες εταιρείες, ήδη από τα τέλος του ’60 και τα σέβεντις, επειδή υπήρχε έτοιμο και πολυπληθές λαϊκό κοινό (χοντρικά το κοινό αυτό έμοιαζε μ’ εκείνο που κατανάλωνε τα μελό της KΛΑΚ Films στα σίξτις) ικανό να στηρίξει τους «δεύτερους» τραγουδιστές και τις τραγουδίστριες, όμως στα πιο περιορισμένα και κυρίως στα πολυ-διασπασμένα κοινά της ποπ και του ροκ τι θα γινόταν; Εκεί τα πράγματα δεν τράβαγαν με τίποτα, γιατί εκτός απ’ όλα τα προηγούμενα θα έπρεπε να ληφθούν υπ’ όψιν η καχυποψία και η προκατάληψη.
Υπήρχε έλλειμμα εμπιστοσύνης, θέλω να πω, για την ελληνική ανεξάρτητη ποπ και ροκ παραγωγή, με αποτέλεσμα πάμπολλοι τέτοιοι δίσκοι της δεκαετίας του ’80 να χαθούν σε πρώτο χρόνο, καθώς θα τους έπαιρναν ελάχιστοι χαμπάρι και ακόμη λιγότεροι θα τους αγόραζαν. Για δύο τέτοιους δίσκους, που ξανατυπώθηκαν προσφάτως, μετά από 40 χρόνια, προσδοκώντας μια ύστερη δικαίωση, θα γράψω στη συνέχεια...

LUCAS THANOS: Jazzburger [Veego Records, 2025]
Το “Jazzburger”, ένας δίσκος του Λουκά Θάνου, σάουντρακ για μια ταινία με τον ίδιο τίτλο, που όμως δεν γυρίστηκε ποτέ, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1984, από μια μικρή ανεξάρτητη εταιρεία, τον Δισκογραφικό Συνεταιρισμό Καλλιτεχνών. Ο δίσκος, αν και είχε ενδιαφέρον, δεν θα προξενούσε καμία εντύπωση στον καιρό του, για να επανεκδοθεί και πάλι σε βινύλιο, στο τέλος της περασμένης χρονιάς, από την Veego Records. Ήταν κάτι απρόσμενο...
Ο Θάνος δεν ήταν τυχαίος συνθέτης, καθώς είχε ήδη κάνει ένα σημαντικό έντεχνο άλμπουμ, το «Σάλπισμα» [ΕΜΙ / Columbia, 1978], με τον αείμνηστο Νίκο Ξυλούρη, μέσα από το οποίο θα έβγαινε ένα πολύ μεγάλο και ιστορικό τραγούδι, όπως ήταν «Η μπαλάντα του κυρ’ Μέντιου», σε ποίηση Κώστα Βάρναλη («Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο / Χάιντε Σύμβολον αιώνιο! / Αν ξυπνήσεις, μονομιάς / θα ’ρτει ανάποδα ο ντουνιάς»), για να επανεμφανιστεί στη δισκογραφία (ο Θάνος) στο διάστημα 1983-1984 με κάποια LP τελείως διαφορετικών αισθητικών κατευθύνσεων.
Κατ’ αρχάς τον συναντάμε στο team του αξιοπρόσεκτου τζαζ LP «Αυταπάτη» [Philips] της Ηδύλης Τσαλίκη, το 1983, ενώ την ίδια χρονιά θα έδινε και τον δεύτερο μεγάλο δίσκο του, την «Αναστροφή» – ένα παράξενο άλμπουμ, με electro, τζαζ-ροκ και προχωρημένα έντεχνα στοιχεία (χωρίς μπουζούκι), που θα τυπωνόταν, τότε, από τον Δισκογραφικό Συνεταιρισμό Καλλιτεχνών. Θυμάμαι διαφημίσεις του Συνεταιρισμού στην κρατική τηλεόραση της εποχής, μέσω των οποίων θα γνωρίζαμε όλοι εμείς, που ενδιαφερόμασταν για τις ιδιαιτερότητες της δισκογραφίας μας, τις συγκεκριμένες εκδόσεις, αναζητώντας τες, στη συνέχεια, στα δισκάδικα. Έτσι είχα αγοράσει και την «Αναστροφή» του Λουκά Θάνου, έναν από τους πιο ενδιαφέροντες ελληνικούς δίσκους του 1983. Ο Συνεταιρισμός, όμως, δεν θα άντεχε πολλά χρόνια – προλαβαίνοντας, πάντως, να εκδώσει καμιά 30αριά LP μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’80. Το “Jazzburger”, το τρίτο άλμπουμ του Λουκά Θάνου από το 1984, ήταν σίγουρα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα εκείνης της ανεξάρτητης εταιρείας.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/oi-electro-kai-rok-diskoi-toy-loyka-thanoy-kai-ton-carma-apo-meso-ton-80s-kykloforoyn

αναγνώστες και αναγνώστριες για τα βιβλία μου

Nikos Kouteris
Ρε συ Φώντα Τρούσα πυκνογραμμένο είναι, το φυλάω για τα γεράματα. Πλάκα κάνω. Αλλά για μένα το μέλι είναι από την σελίδα 379 και μετά. 

Εξαιρετικό πόνημα, θα το διαβάσω αναλυτικά το καλοκαίρι στη Σαμοθράκη. Εύγε και καλοτάξιδο.

Melina Paxinos
Μπράβο, πολύ όμορφο!!

Mimis G Vas

Επειδή ένα δεν είναι... ποτέ αρκετό, προτείνουμε την εις τριπλούν αγορά του νέου βιβλίου του Φώντα Τρουσα με τίτλο "100 χρόνια ελληνική τζαζ". Το νέο πόνημα του ακούραστου Φώντα χαρτογραφεί για πρώτη φορά τα νερά της ελληνικής τζαζ από γενέσεως της, εμπλουτίζοντας στο πολλαπλάσιο το παλαιότερο πολυσυμμετοχικό τομίδιο του περιοδικού Jazz & Τζαζ, καταγράφοντας πτυχές που για μια ακόμη φορά θα μας αφήσουν έκπληκτους με τις πληροφορίες που περιέχει. 

Εκτός των άλλων περιέχει εκτεταμένη καταγραφή των κυκλοφοριών του αείμνηστου Μίμη Πλέσσα, μεταξύ των οποίων και 4 δισκογραφικές κυκλοφορίες της B-otherSide records, ως ένα επιπλέον κίνητρο αγοράς. Ένα βιβλίο που περιέχει άγνωστη πρωτογενή πληροφορία και δίνει κίνητρο ακόμα και στους επαΐοντες να εντρυφήσουν σε αυτό. Συμπληρωματικά αποτελεί και πολύ καλόγουστη πρόταση για δώρο σε αγαπημένα σας πρόσωπα!

Nikolas Fotakis
Η χαρά του μετανάστη - όταν φτάνει το δέμα από το χωριό.

Tilemachos Mousas

Ευχαριστούμε τον Φώντα Τρούσα για το υπέροχο αυτό βιβλίο!

Antonis Karydis

Τριάντα χρόνια από το ένα στο άλλο. Παραμένει ενδιαφέρουσα ανάγνωση. Το βιβλίο που εμφανώς με πολύ κόπο δημιούργησε o Φώντας Τρούσας το 1996, παραμένει ενδιαφέρον και το 2026, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως είναι σχεδόν διπλάσιο.

CAMILA NEBBIA / GONÇALO ALMEIDA / SYLVAIN DARRIFOURCQ ζωντανοί στην Θεσσαλονίκη

Για το “Hypomaniac” [defkaz RECORDS, 2025] της Camila Nebbia τενόρο σαξόφωνο, του Gonçalo Almeida κοντραμπάσο και του Sylvain Darrifourcq ντραμς δεν έχεις να πεις πάρα πολλά. Λέμε για τρεις μουσικούς κατ’ αρχάς, μια Αργεντινή, έναν Πορτογάλο κι έναν Γάλλο, οι οποίοι θα βρίσκονταν στην Θεσσαλονίκη, στις 15 Μαρτίου 2025, για να εμφανισθούν «ζωντανά» στη Μικρή Σκηνή, στο Defkaz ‘Take 2’ Festival, και να ηχογραφηθούν εκεί από τον Χρήστο Μέγα. Το άλμπουμ που προέκυψε είναι αυτό που ακούμε τώρα, ένα LP τεσσάρων κομματιών, δύο ανά πλευρά, που έχουν ως τίτλους τις διάρκειές τους, ήτοι: “19min 45sec”, “8min 17sec”, “8min 59sec” και “11min 30sec”.

Το πρώτο track σε μπάζει σ’ ένα free jazz κλίμα οπωσδήποτε, με την Nebbia (σφόδρα επηρεασμένη από τον Ornette Coleman) να αυτοσχεδιάζει με δύναμη και φαντασία τουλάχιστον για έντεκα λεπτά, γιατί μετά το πράγμα ξεφεύγει σε πιο abstract και πειραματικά μονοπάτια. Για να συνεχίσει έτσι, «ατμοσφαιρικά», αργά και ικετευτικά τόσο στο φοβερά υποβλητικό Α2 track, συνεχίζοντας με την ίδια τόλμη και στο Β1 (μεγάλος μπασίστας ο Almeida και άψογος ο κρουστός Darrifourcq), με την Nebbia να ακούγεται, κατά τόπους, κάπως σαν φλαουτίστρια ή και κιθαρίστρια ακόμη(!), δημιουργώντας μοναδική ροή. Noise-jazz καταπληκτική εν ολίγοις. Το τελευταίο track του “Hypomaniac” επαναφέρει τον ήχο, στα αρχικά free πλαίσια, αλλά η παρουσία του Almeida υποσκάπτει διαρκώς ό,τι ακούς, μεταφέροντάς το σε άλλες σφαίρες.
Πολύ ωραίος δίσκος, όχι μόνο για τη μουσική που μας προσφέρει, αλλά και για τον τρόπο που αρθρώνεται αυτή. Ωραίο και το εξώφυλλο (ajax19), όπως και η κοπή με το 180άρι βινύλιο.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/hypomaniac

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 697

22/1/2026
Η συνεργασία της Νάνας Μούσχουρη με τον Quincy Jones το καλοκαίρι του 1962, στη Νέα Υόρκη, μέσα από την οποία προέκυψε το ιστορικό άλμπουμ “The Girl from Greece Sings”, αποτελεί ύλη του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] και θα διαβάσεις γι’ αυτήν στις σελίδες 78-79.

21/1/2026

>>Δεν θα αναχωρήσει σήμερα για Νταβός ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο πρωθυπουργός ανέβαλε το ταξίδι του λόγω της κακοκαιρίας που πλήττει τη χώρα<<
Έμεινε πίσω για να πιάσει τις σκούπες, άμα χρειαστεί.

21/1/2026
>>Χατζηδάκης κατά Ανδρουλάκη: Λέτε ό,τι και οι ψεκασμένοι - Τα εμβόλια για την ευλογιά των προβάτων δεν είναι εγκεκριμένα, θα απαγορεύσουν την εξαγωγή φέτας<<
Δεν πειράζει ρε κήνσορα του φιλελερισμού, να την απαγορεύσουν. Να φτάνει η φέτα στα σουπερμάρκετ 5 ευρώ, για να την τρώει ο Έλληνας, που του λείπει και το ασβέστιο.

Πριν 100 χρόνια τα υπουργεία είχανε βρει φάρμακα για τη χλαπάτσα και το κελεμπέκι, για να σώσουν τα κοπάδια των ανθρώπων, κι εσείς έχετε στείλει στον τάφο κτηνοτρόφους, γιατί τους σφάξατε τα ζώα. Που να σας ψεκάσουν με άγρια φαγουρόσκονη...

21/1/2026
>>Νέες μηνιαίες τιμές στο νερό από τις αρχές του 2026 - Τι αλλάζει στα τιμολόγια<<
Και να βρέχει 600 χρόνια τις αυξήσεις θα τις φας κατακέφαλα. Δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωση να τις πάρουν πίσω. Αν υπάρξει λόγος θα βρουν κάτι άλλο για να σε παραμυθιάσουν, ώστε να στα ξαναπάρουν.

21/1/2026
Για βόλτα με σκύλο σήμερα δεν στείλανε 112, οπότε επιτρέπεται...

21/1/2026

Πάτησαν πάνω στο Μάτι με αναίσχυντο τρόπο, για να κερδίσουν τις εκλογές του 2019. Θέλουν να στέλνουν στον άλλο κόσμο όχι μόνο χωρίς ποινικές συνέπειες, αλλά και χωρίς πολιτικές.

20/1/2026

Όσοι ασχολούμαστε βαθιά με το παλιό ροκ γνωρίζουμε τους Sume – το πρώτο ροκ συγκρότημα από την Γροιλανδία (όπως λέγεται), που ξεκίνησε να βγάζει δίσκους το 1973.
Το πρώτο άλμπουμ των Sume το ακούω πολλά χρόνια και το εκτιμώ – προφανώς γιατί έχει ωραία τραγούδια, τα οποία αποδίδονται στην τοπική γλώσσα κι έχουν πολιτικό περιεχόμενο. Βασικά οι Sume καταφέρονται κατά των Δανών στον δίσκο αυτό –παρότι ο δίσκος τους κυκλοφόρησε στη Δανία από μια προοδευτική εταιρεία, με αντιπολεμικές-αντιαμερικανικές αντιλήψεις όμως– κάτι που φαίνεται και στο εξώφυλλο, εκεί όπου ένας αυτόχθονας έχει καθαρίσει έναν Σκανδιναυό, κρατώντας το κομμένο χέρι του σαν λάφυρο. Έχουν κι άλλα άλμπουμ οι Sume αλλά το πρώτο τους είναι μάλλον το καλύτερο...
[rural progressive, που ηχητικά φέρνει στη μνήμη μου τους Δανούς Culpeper's Orchard]
https://www.youtube.com/watch?v=9SFVntcDv3Q&list=RD9SFVntcDv3Q&start_radio=1

20/1/2026
Σκισ' τους Αριστοτέλη... [ένας πολύ μεγάλος έλληνας καλλιτέχνης]
https://www.youtube.com/watch?v=RlT9JtS02gs&list=RDRlT9JtS02gs&start_radio=1

20/1/2026
Για τον ρόλο του Θάνου Μικρούτσικου στην διάδοση της τζαζ στην Ελλάδα (στη φωτογραφία μαζί με τον Wynton Marsalis), και βεβαίως για τις δικές του τζαζ συνθέσεις και δίσκους θα διαβάσεις πολλά στο "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 254-261.

19/1/2026

«Μαζική κουλτούρα / όγκοι κοπριά»
Το τι είναι η ποπ κουλτούρα το έχει πει ξεκάθαρα ο Σαββόπουλος στο «Μωρό», το 1972.
Γι’ αυτό κι εμείς ψάχνουμε στα ρείθρα και τις σκιές, για να βρούμε όσους άφησαν πάτημα αχνό, έχοντας όμως κάτι να μας πούνε...
[Κ.Ρ. – 1982]

19/1/2026

Μερικές συναυλίες από τα 70s και τα 80s με έχουν σημαδέψει. Γιατί τότε ήμουνα πιτσιρικάς, ήμουνα νέος, και όλα μου φαίνονταν καινούρια και απίθανα. Γιατί άμα είσαι 40, 50 ή 60 τι να σε σημαδέψει; Ό,τι ήταν να γίνει έγινε...
Οι Oregon στην Πάτρα στις 9 Ιουλίου 1987 (λίγο πριν σκάσει ο μέγας καύσωνας) είχαν δώσει μια συγκλονιστική συναυλία – την οποία θυμάμαι ακόμη και ανατριχιάζω. Ήταν η εποχή που έπαιζαν μια μοναδική τζαζ, για μένα τότε, που δεν είχα τέτοια ακούσματα, καθώς ανακάτευαν ανάμεσα ethnic και ηλεκτρονικά, με τον Ralph Towner να είναι άπιαστος όχι μόνο στην κιθάρα, αλλά και στα σύνθια, και με τον Trilok Gurtu να κάνει απίστευτα πράγματα με τις τάμπλες του. Δίπλα τους ήταν σίγουρα ο Paul McCandless σε όλα τα πνευστά και βεβαίως ο Glen Moore στο μπάσο.
Τι να πεις; Τα χρόνια πέρασαν. Στην πορεία αγόρασα διάφορους δίσκους των Oregon, τους οποίους κατα-φχαριστήθηκα, αλλά αυτό το live αποτελεί μια τεράστια ανάμνηση, καθορίζοντάς με από τότε σαν ακροατή.

[στη μνήμη του Ralph Towner, που πέθανε χθες στα 86 του]
[α, κι αυτό - την προηγούμενη μέρα, την Τετάρτη 8 Ιουλίου 1987, είχα δει τους Blue Öyster Cult στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, ενώ ελάχιστες μέρες μετά είχα δει Μάνο Χατζιδάκι και Ravi Shankar – μέσα σε μια βδομάδα όλα αυτά]

19/1/2026
O σαξοφωνίστας και κλαρινίστας της improv-jazz, ethnic-jazz κ.λπ. Φλώρος Φλωρίδης είναι ένα από τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στις σελίδες του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] και μάλιστα σε διάφορα κεφάλαια. Χοντρικά υπάρχουν αναφορές, πληροφορίες και ιστορίες για τις περισσότερες δραστηριότητές του - από την εποχή των Jo-Ba-Sa νωρίς στα σέβεντις, το «Αυτοσχεδιάζοντας στου Μπαράκου» με τον Σάκη Παπαδημητρίου και το πρώτο προσωπικό LP του, το «[(ν)Τζζρρρτ]», μέχρι τα πιο πρόσφατα CD του.

17/1/2026

Όχι και... Αγγουρά ρε φίλε, Ταμπουρά τον λένε τον άνθρωπο και βεβαίως ζει (για τον... Αγγουρά δεν ξέρω) και δεν είχε καμία σχέση με το Πάλι, απ' όσο θυμάμαι (μην κάτσω να ξεφυλλίσω τώρα ένα-ένα τα τεύχη). Στο Σήμα το 9 ήταν ο Ταμπουράς. Τα μπέρδεψες...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΚΟΥΛΗΣ ζωντανά απ’ τον Σταυρό του Νότου

Ο Δημήτρης Μπάκουλης είναι ένας συμπαθής νέος τραγουδοποιός, που έχει πλέον το δικό του γκελ στο χώρο του σύγχρονου «έντεχνου». Εξάλλου το παρόν live από τον Σταυρό του Νότου (Φλεβάρης-Μάρτης 2025) αυτό αποδεικνύει – πως ο τραγουδιστικός λόγος του έχει απήχηση και κατά μίαν έννοια αποθεώνεται.

Στο «Ζωντανά απ’ τον Σταυρό του Νότου» [Ogdoo Music Group, 2025] καταγράφονται πέντε και τέσσερα τραγούδια του Μπάκουλη ή με τον Μπάκουλη, τα οποία αποδίδονται από τον ίδιο και ακόμη από τους/τις Βασίλη Προδρόμου, Ιουλία Καραπατάκη, Νεφέλη Φασούλη και Ελένη Τσαλιγοπούλου. Βασικά στην πρώτη πλευρά του LP ο Μπάκουλης αποδίδει μόλις ένα (στα πέντε) τραγούδια, ενώ στη δεύτερη τα αποδίδει όλα.
Λεπτομέρειες δεν ξέρω, αλλά στο πρόγραμμα ενός μαγαζιού, ενός club, θα περίμενα ο Μπάκουλης να πει όλα τα κομμάτια ο ίδιος (δεν πρόκειται για καλοκαιρινή συναυλία, ούτε πρόκειται για κάποιο στούντιο LP με «συμμετοχές»). Αυτό το τονίζω και σε σχέση με το πόσο θετικά μπορεί να προσφέρουν όλοι οι υπόλοιποι ερμηνευτές στην ατμόσφαιρα του δίσκου.
Οπωσδήποτε ο Προδρόμου λέει ωραία τις «Επαναστάσεις», αλλά οι τραγουδίστριες (κυρίως η Καραπατάκη και η Τσαλιγοπούλου) εμφανίζουν ένα πιο εξωστρεφές λαϊκό προφίλ, που έρχεται σε αντίθεση (να το πω έτσι) με την πιο εσώτερη τραγουδοποιία του Μπάκουλη. Βεβαίως ο κόσμος πάει στα μαγαζιά όχι μόνο για να ακούσει και να προβληματιστεί, αλλά και για να εκτονωθεί κατά μίαν έννοια... οπότε ok (για live πρόκειται εξάλλου). H Φασούλη στον «Επίλογο» είναι ελαφρώς πιο κοντά στο... ύφος-Περίδη (στο οποίο παραπέμπουν, χοντρικά, τα τραγούδια του Μπάκουλη – είτε τα πιο ροκ-μπαλαντικά είτε τα πιο λαϊκά), παρότι τραγουδάει κάπως... έκκεντρα, αν και από την πρώτη πλευρά τα «Άλλες ζωές» και «Επαναστάσεις» είναι τα κομμάτια που, αληθινά, ξεχωρίζουν σαν σύνολο (γιατί επιμέρους αρετές έχουν, ασυζητητί, όλα τα tracks).
Η δεύτερη πλευρά του δίσκου, τώρα, μοιάζει πιο συμπαγής, παρότι από τα τέσσερα τραγούδια του δίσκου μόνο ένα («Το ράδιο») ανήκει στον Μπάκουλη. Τα υπόλοιπα είναι το «Λευκό μου γιασεμί» (Παναγιώτης Καλατζόπουλος-Μιχάλης Γκανάς), που είχε πρωτοπεί η Έλλη Πασπαλά το 1997, το «Ούτε που ρώτησα» (Γιάννης Σπανός-Λίνα Νικολακοπούλου), που είχε τραγουδήσει ο Μανώλης Λιδάκης το 1990 και ακόμη το «Πετάω τα κλειδιά» (Αντώνης Βαρδής-Όλγα Βλαχοπούλου), ένα τραγούδι από το συρτάρι του πρόωρα χαμένου Α. Βαρδή, που λέει τώρα για πρώτη φορά ο Μπάκουλης – πρόκειται, επίσης, για το μοναδικό στούντιο τραγούδι του άλμπουμ, που αποτελεί και μια «έκπληξη» εκεί στο τέλος.
Ο Μπάκουλης, από το δείγμα της δουλειάς του που καταγράφεται στο «Ζωντανά απ’ τον Σταυρό του Νότου», τόσο σαν συνθέτης-στιχουργός, όσο και σαν ερμηνευτής, μας δείχνει έναν καλλιτέχνη με δυνατότητες. Η γνώμη μου είναι πως πρέπει να στηριχτεί περισσότερο στις δικές του δυνάμεις. Τα καταφέρνει, εξάλλου, «μια χαρά» σε όλα τα μέτωπα.
Επαφή: https://ogdooshop.gr/Zontana_Apo_Ton_Stavro_Tou_Notou

RAPID ZEN σκρατς και προχωρημένη jazz

Με πέντε και τέσσερα κομμάτια ανά πλευρά, οι Rapid Zen, με το LP τους “Fried Brains” [defkaz RECORDS, 2025], επιχειρούν να συνδέσουν τον «σκρατσ-ισμό» με τον αυτοσχεδιασμό και την προχωρημένη jazz. Λέμε για ένα σχήμα, κατ’ αρχάς, το οποίο αποτελούν ο Gonçalo Almeida κοντραμπάσο, η Barbara Togander πικάπ, φωνή και ο Vasco Trilla ντραμς, κρουστά. Η ηχογράφηση έγινε, τον Ιούνιο του ’24, από τον Sergi Felipeon κάπου στην Βαρκελώνη, η μείξη από τον Gonçalo Almeida στο Ρότερνταμ, το mastering από τον Σωτήριο Κουφαελά και η παραγωγή από τον Γιάννη Κουφαελά, για λογαριασμό της defkaz.

Το άλμπουμ ξεκινά σκληρά και εντυπωσιακά (“Catalyzing zen”), μ’ έναν καταιγισμό πειραγμένων, βασικά, βοκαλισμών και σκρατς, με παράλληλη συνεισφορά από το μπάσο και τα ντραμς, δίνοντάς σου μιαν αίσθηση διαρκούς και πολύπλοκης κινητικότητας. Στο 8λεπτο “Cloclwork predictability” κυριαρχεί ένας ακόμη πιο έντονος πειραματισμός, που στοιχειοθετείται από το χαμηλό volume θορύβου, τα breaks από το κοντραμπάσο, τις παρεμβάσεις από τα κρουστά, κι ένα γενικότερο ηλεκτρονικό μανιπουλάρισμα, που έχει τον τρόπο να σε κρατά, σαν ακροατή, στις επάλξεις – με τα λίγα, κανονικά αυτή τη φορά, φωνητικά να δημιουργούν ένα αίσθημα space υποβολής. Space-improv-jazz-rock-fusion; Θα μπορούσε να το πεις. Μπάσο με δοξάρι και ποικίλων εντάσεων εφφέ (ακουστικά και ηλεκτρονικά), τοποθετημένα όλα σ’ ένα αργά διαμορφούμενο πλαίσιο, προσδίδουν στο “Nine pimientos” πιο πολλά αγχώδη χαρακτηριστικά. Στο σύντομης διάρκειας “VRConstellations” εκείνο που κυριαρχεί είναι το free-improv, με τα vocals της Togander να ακούγονται και αυτά σε συμφωνία φάσης με τα οργανικά δρώμενα - καθώς η Side A ολοκληρώνεται με το 7λεπτο “Super perfume”, ένα track που εμπεριέχει τόσο ηλεκτρονική επεξεργασία, όσο και φυσική ροή, κινούμενο και αυτό προς πειραματικές space κατευθύνσεις.
Η δεύτερη πλευρά του “Fried Brains” ανοίγει με το 11λεπτο “Constantinopla”, που κινείται στο ίδιο πλαίσιο με το “Super perfume”, συνδυάζοντας «αληθινές» φωνές και σαμπλαρισμένες, με την ίδια πάντα δυναμική στο υπόστρωμα, με τα μπάσα «χαλιά» να κατακυριεύουν το χώρο, με το κοντραμπάσο να «στριγγλίζει» και με το ηλεκτρονικό processing να χτυπάει κόκκινο. Στο φερώνυμο track κυρίαρχο ρόλο έχουν οι βοκαλισμοί, που επηρεάζουν και επηρεάζονται από το θορυβώδες και αεικίνητο background, ενώ στο “No one’s home” το βάρος πέφτει στα καμπανωτά κρουστά, πάνω από τα οποία τοποθετούνται θόρυβοι, με το abstract να κυριαρχεί καθ’ όλη τη διάρκεια του track. Στο τέλος, με το “11 hearts modulation”, έντεκα(;) προσομοιώσεις καρδιακών παλμών διαμορφώνουν ένα πολύ ειδικό πλαίσιο ηχητικής δράσης, επί του οποίου συντρέχει το arc μπάσο του Almeida και η φωνή της Togander.
Σίγουρα παράξενο, αλλά ταυτοχρόνως κι ένα άκουσμα με περιεχόμενο, προϊόν τριών μουσικών που κινούνται εντός και εκτός ορίων με γνώση και συνέπεια.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/fried-brains

μια υπενθύμιση

Υπάρχουν εδώ μέσα κάποιοι γελοίοι και απαράδεκτοι, που θέλουν να μιλάω μόνο για μουσική, και να λέω, και επ’ αυτού, ό,τι τους αρέσει. Δεν θέλουν να μιλάω και να γράφω για κοινωνικά ή πολιτικά θέματα –πιάνουν τη βίτσα τότε, για να με κάνουν ντα–, γιατί αυτοί πίνουν νερό μόνο στο όνομα εκείνου που τους έχει βολέψει από δω κι από κει και κονομάνε γλείφοντας. Αυτά τα θρασίμια έρχονται εδώ λοιπόν, για να ασκήσουν κριτική σε μένα. Όχι, κριτική δεν δέχομαι από τους διαχρονικούς, ανώνυμους ή επώνυμους, καραγκιόζηδες. 

Λοιπόν εγώ θα μιλάω για ό,τι γουστάρω, και τίποτα απ’ αυτά που έχω γράψει εδώ μέσα δεν το παίρνω πίσω. Όποιος-α γουστάρει με διαβάζει, όποιος-α δεν γουστάρει... χεστήκαμε κι η βάρκα γέρνει. Ξηγημένα πράγματα. 

PERSONALITY CRISIS η rock n’ roll / punk / garage punk μπάντα από την Κατερίνη σε νέο δίσκο

Όσοι και όσες θυμούνται, καλά, πρόσωπα και πράγματα του ελληνικού ροκ από το ’90 και μετά σίγουρα θα έχουν κατά νου και τους Personality Crisis (από την Κατερίνη). Η μπάντα αυτή, με όνομα δανεισμένο από το lead track του πρώτου LP (1973) των New York Dolls, έχει να επιδείξει σοβαρή rock n’ roll / punk / garage punk πορεία μέσα στα χρόνια, με δυνατές κυκλοφορίες και ακόμη δυνατότερα live. Εσχάτως, μάλιστα, οι Personality Crisis, με τη σύνθεση George Gazetis φωνή, Thanos Stergiou κιθάρες, Themis Livaditis κιθάρες, φωνητικά, Elias Panagos μπάσο, κρουστά, φωνητικά και Vaggelis Panoulas ντραμς, κυκλοφόρησε ένα νέο άλμπουμ, υπό τον τίτλο “Vortex State of Mind” [B-otherSide Records / Vinyl Mania / Dead Fun Records, 2025], το οποίο έρχεται να διασαλεύσει την... ησυχία μας. Το λέω, γιατί και τα έντεκα κομμάτια του LP είναι «φωτιά», με τη δύναμη και την ένταση να χτυπάνε συνεχώς «κόκκινο», δίχως να υποστέλλεται ποτέ η «σημαία». Έτσι έπρεπε να γίνει και έτσι γίνεται. Δεν χωράνε υπαναχωρήσεις και μέσες λύσεις όταν καλείσαι να δημιουργήσεις και να αποδώσεις τέτοιου τύπου τραγούδια, η επιτυχία των οποίων εξαρτάται, μόνον, από το πόσο σφιχτά δεμένα είναι, στη σειρά, το ένα με το άλλο. Και τούτο, επειδή κάθε άλμπουμ σαν το “Vortex State of Mind” οφείλει να κυλάει δίχως να πέφτει το volume, δημιουργώντας συνθήκες ηχητικού παραναλώματος.

Με στίχους αγγλόφωνους (γράφει ο Gazetis), που καταπιάνονται με τη ζωή στη μεγάλη πόλη, με προσωπικές και συναισθηματικές καταστάσεις –που σε κάνουν να αγανακτείς σαν άτομο και να ζορίζεσαι, βρίσκοντας όμως τον τρόπο να βγαίνεις από τα αδιέξοδα και να συνεχίζεις–, με πολύ πρώτα παιξίματα και με ερμηνείες καταλυτικές, οι Personality Crisis παραδίδουν έναν ακόμη ουσιαστικό LP, γεμάτο από σπιντάτα και κυρίως πολύ καλά κομμάτια, που έχουν την ικανότητα να ρολάρουν στο κεφάλι σου, ώρες μετά το βγάλσιμο του δίσκου από το πλατώ.
Το να πω ότι tracks σαν τα “Hatch time”, “The fall”, “Do the séance (If you wanna dance)” και “Better” ξεχωρίζουν από ένα συμπαγές και αδιάσπαστο σύνολο είναι... δώρον άδωρον. Το “Vortex State of Mind” ακούγεται και ξανακούγεται σερί, από την αρχή έως το τέλος του, δίχως δεύτερες σκέψεις.
Επαφή: https://personalitycrisisband.bandcamp.com/album/vortex-state-of-mind

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΕΣΗΜΕΡΗΣ ο Κύπριος τραγουδοποιός και ο δίσκος του «Τικ Τακ» - περιέχει μερικά από τα ωραιότερα ελληνικά τραγούδια που ακούστηκαν το 2025

Ο Δημήτρης Μεσημέρης είναι ένας νέος κύπριος μουσικός, που έχει όμως τη δική του ιστορία. Γεννημένος στη Λευκωσία, το 1994, ο Μεσημέρης σπουδάζει μουσική και σύνθεση στο Cambridge (της Αγγλίας), για να εμφανισθεί για πρώτη φορά στα δισκογραφικά πράγματα το 2014, με το CD-single του «Εικόνα δίχως χρώμα», επανερχόμενος έξι χρόνια αργότερα με το πρώτο άλμπουμ του, που είχε τίτλο «Έχω του Κόσμου Ποιήματα» [Heaven Art, 2020].
Ήδη από ’κείνα τα τραγούδια διαφαίνονταν οι ποιότητες του Μεσημέρη, η πολύ καλή φωνή του κατ’ αρχάς, αλλά και το γενικότερο επίπεδό του ως τραγουδοποιός, καθώς συνδύαζε και ενδιαφέροντα στίχο, αλλά και μουσικές που δανείζονταν στοιχεία από το έντεχνο, την μπαλάντα, την παράδοση, το ρεμπέτικο και το ροκ, ανακατεμένα με τρόπο προσωπικό.
Θα ακολουθούσαν κι άλλες ηχογραφήσεις, συναυλίες, παρουσίες στα συγκροτήματα Μακρύδρομος και Prospectus, με τον Μεσημέρη να συμμετέχει, παράλληλα, σε διάφορα αφιερώματα, για σημαντικές προσωπικότητες του ελληνικού τραγουδιού (Γιάννης Ρίτσος, Μάνος Ελευθερίου, Βασίλης Τσιτσάνης, Μίκης Θεοδωράκης, Μάριος Τόκας, Σταύρος Κουγιουμτζής, Μάνος Λοΐζος, Θάνος Μικρούτσικος κ.ά.), πριν φθάσουμε στην πιο πρόσφατη και ωραιότερη μέχρι σήμερα δουλειά του, που αποκαλείται «Τικ Τακ» [Ogdoo Music Group, 2025] και η οποία κυκλοφορεί, τώρα, σε βινύλιο.

Το LP αυτό είναι ένα από τα πιο αξιόλογα του χώρου, του πιο κλασικού ελληνικού τραγουδιού, που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2025. Αναφέρομαι βεβαίως σε δίσκο, που περιέχει τραγούδια που γράφτηκαν για να τραγουδηθούν και όχι για να κινούνται «στο περίπου» (να τ’ ακούς, δηλαδή, χωρίς να σημαίνουν τίποτα) – σε δίσκο, τέλος πάντων, που να μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και λαϊκός, με την ευρεία έννοια, και «ιδιαίτερος» (για τον χώρο του), δίχως, όμως, να υποστέλλονται οι πρωτογενείς αρετές τού σωστού άσματος. Δηλαδή οι ωραίες μουσικές, οι ενδιαφέροντες στίχοι, οι πολύ καλές ερμηνείες και βεβαίως οι ψαγμένες ενορχηστρώσεις, που να μην κάνουν κατάχρηση της τεχνολογίας, του στούντιο κ.λπ.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/dimitris-mesimeris-o-kyprios-tragoydopoios-kai-o-diskos-toy-tik-tak

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 696

17/12026
Το να γράφω εγώ σ’ ένα βιβλίο, στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], για το «Jazz & Τζαζ» ήταν κάπως περίεργο, επειδή 18 χρόνια της επαγγελματικής ζωής μου τα πέρασα εκεί. Έχουν περάσει πάνω από 12 χρόνια από τότε που έκλεισε το περιοδικό, και αυτό, οπωσδήποτε, με βοήθησε ώστε να είμαι όσο γινόταν ψυχρός και αντικειμενικός, προκειμένου να καταγράψω, με τρόπο περιεκτικό, την ιστορία του. Στο κεφάλαιο «Το Jazz & Τζαζ και όλα τα υπόλοιπα έντυπα» (σελ.359-371) δεν θα διαβάσεις μόνο για το πιο σημαντικό τζαζ περιοδικό, που κυκλοφόρησε ποτέ στη χώρα, αλλά και για όλες τις υπόλοιπες σχετικές περιοδικές εκδόσεις.

[και τα δύο εξώφυλλα, και του τεύχους #225 και του βιβλίου, είναι σχεδιασμένα από τον Κυριάκο Κουτσογιαννόπουλο]

16/1/2026
Τον είχα για έξυπνο τον Βαρουφάκη μέσα στον εγωκεντρισμό του. Και σε σχέση μ’ αυτά που είπε για το έκστασι κτλ. είπα την άποψή μου σε παλιότερο ποστ. Βασικά, πιστεύω ότι έκανε μεγάλη μ@λακία να μιλήσει δημοσίως από τη θέση τού... εμπειρογνώμονα, ασχέτως από το ποιοι ήταν οι σκοποί του και τι είχε στο κεφάλι του όταν τα έλεγε. Αυτά όμως που διάβασα και είδα σήμερα με κάνουν να θλίβομαι ακόμη πιο πολύ – και για άλλους λόγους.
Πήγε ο Βαρουφάκης σε μια πρωινή εκπομπή με δύο τηλεσχολιαστές, έναν άντρα και μια γυναίκα (ούτε τους ξέρω, ούτε μ’ ενδιαφέρει να τους μάθω). Η κουβέντα ήρθε κάποια στιγμή και στο θέμα για τα ναρκωτικά –την έφεραν εκεί οι τηλεσχολιαστές– τσίμπησε κι ο Βαρουφάκης κι άρχισε να λέει πάλι διάφορα. Να υπερασπίζει όσα είχε πει τις προάλλες, να αναγκάζεται να λέει ότι δεν μετάνιωσε και τέτοια, και όλο να του την πέφτουνε, γύρω-γύρω, οι δυο τους.
Αντί να πει... μάγκες μου, ό,τι είπα είπα, δεν γουστάρω να συζητήσω άλλο γι’ αυτό το θέμα, να πούμε για το χρηματιστήριο ενέργειας, το παράλληλο εξω-τραπεζικό σύστημα πληρωμών, τον Τειρεσία, τα δάνεια (όλα αυτά που λέει, και τα οποία είναι και καίρια και σωστά για μένα) έπεσε στην παγίδα να μιλάει για την ντρόγκα. Οπότε κάποια στιγμή τσαντίστηκε ο τύπος –ο οικοδεσπότης τώρα, προσέξτε–, σηκώνεται από το σκαμπό, φεύγει και τον αφήνει μόνο του τον Βαρουφάκη με την άλληνε στο τραπέζι! Οπότε, αμέσως μετά, την κάνει και η άλλη, και μένει εντελώς μόνος του ο Βαρουφάκης στο πάνελ και στο πλάνο!
Μιλάμε για απίστευτη αντιδεοντολογική συμπεριφορά από την πλευρά των τηλεσχολιαστών, εντελώς απαξιωτική προς τον καλεσμένο τους, εγώ θα την χαρακτήριζα έως και αλήτικη, και φυσικά προσβλητική στο έπακρο για τον Βαρουφάκη, ο οποίος βρέθηκε να κάθεται μόνος του στο πλάνο, χωρίς να λέει τίποτα, με τον τύπο και την τύπισσα να τον πετάνε σαν στυμμένη λεμονόκουπα, για να πάνε να υποδεχθούν την επόμενη παρέα.
Εγώ που τα είδα όλα αυτά ντράπηκα. Ντράπηκα για το χάλι και την ξεφτίλα της ελληνικής τηλεόρασης.

16/12026
Ε αφού το βρήκα μπροστά μου με 1 ευρώ, το απόγεμα, είπα να το μαζέψω... 1967 και οι μινιφορούσες, πριν ή μετά τη χούντα, γιόμιζαν τα πεζοδρόμια...

[το ακούτε και στα σχόλια]

16/12026
Ένα από τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] είναι και ο γραφίστας/jazz-fan Δημήτρης Θ. Αρβανίτης. Ο Αρβανίτης δεν φιλοτέχνησε μόνο τα 150 πρώτα τεύχη του Jazz & Tζαζ, πάμπολλα εξώφυλλα δίσκων της Columbia στα σέβεντις, πολλά βιβλία τζαζ και μη-τζαζ, αλλά έφτιαξε και κάποιες εκπληκτικές αφίσες όπως αυτή η ιστορική για τη συναυλία του Keith Jarrett, στον Λυκαβηττό, τον Ιούνιο του ’83.

Στο κεφάλαιο «Δημήτρης Θ. Αρβανίτης: ο κόκκινος Jarrett» γράφω διάφορα για τον σημαντικό αυτόν... τζαζ δημιουργό, ενώ πολλά άλλα είναι σπαρμένα σε διάφορα κεφάλαια (π.χ. ο Αρβανίτης είχε πάρει την ιστορική συνέντευξη από τον φίλο του Γιώργο Μπαράκο το 1990, είχε φιλοτεχνήσει τα πρώτα 10 εξώφυλλα/τεύχη του παλαιού «ΤΖΑΖ», είχε κάνει αφίσες για το φεστιβάλ Praxis του Γιαννουλόπουλου κ.λπ.).
Για όλα αυτά θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ».

15/1/2026
>>Ο Vali συνεργαζόταν επίσης με έλληνες καλλιτέχνες που βρίσκονταν τότε στην Αμερική, όπως τους Νίκο Γούναρη, Σταύρο Τζουανάκο, Ιορδάνη Τσομίδη, Αργύρη Βαμβακάρη (αδελφός του Μάρκου Βαμβακάρη και διακεκριμένος μπουζουξής) και φυσικά με διάφορους ξένους όπως τον πιανίστα-οργανίστα Norman Gold, τον μπασίστα Chet Amsterdam, τους ουτίστες Udi Hrant και George Mgrdichian, τον βιολιστή Hakki Obadia κ.ά., μεγάλα γενικώς ονόματα του συγκεκριμένου κυκλώματος, εκεί στην αρχή του ’60.<<

Και ο Gus Vali υπήρξε ένα "κομμάτι" της ελληνικής τζαζ, και θα διαβάσεις και γι΄ αυτόν πολλά στις σελίδες 64-68 του "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025]

14/1/2026
Με αφορμή το θάνατο του Bob Weir διάβασα κάτι τελείως άσχετα – από και-καλά προχωρημένους. Ότι οι Dead ήταν χίπηδες και ότι ήταν ξενέρωτοι σαν συγκρότημα, και κάτι τέτοια.
Κατ’ αρχάς να πω πως η λέξη «χίπιδες» έχει μόνο ελληνική σημασία, αυτή την ξεφτιλο-υποτιμητική του στυλ «χίπιδες και ντιρλαντάδες». Τους Αμερικανούς δεν μπορείς να τους πεις χίπιδες (έχω δει να το μεταφράζουν έτσι και σοβαροί γραφιάδες), γιατί η λέξη έχει άλλο νόημα στην Ελλάδα. Θέλω να πω πως είναι άλλο οι χίπις (hippies) και άλλο οι χίπιδες (τα πουλέν του Παττακού). Άρα το να λες ότι οι Dead ήταν χίπηδες είναι τελείως στο ξεκούδουνο.
Οι Έλληνες θέλανε τους Dead να 'ναι κάπως σαν τους Doors, αλλά οι Dead ήτανε καντρίστες (country) πάνω απ' όλα, όπως ήταν και οι Charlatans (δηλαδή τα πρώτα ψυχεδελικά γκρουπ, από το '64, ήταν βασικά κάντρι). Επειδή λοιπόν πολλοί Έλληνες ροκάδες σιχαίνονται την κάντρι παίρνει η μπάλα και τους Dead. Προτείνω δε σ’ αυτούς που δεν γουστάρουν τα επίσημα άλμπουμ των Dead να ακούσουν τα άλμπουμ “Vintage Dead” (1970) και “Historic Dead” (1971), με εγγραφές του ’66 για να δουν γιατί οι Dead ήταν το Α και το Ω του acid rock εκείνη την εποχή, αν και είμαι σίγουρος πως δεν πρόκειται να καταλάβουν (αφού δεν έχουν καταλάβει μέχρι σήμερα).

14/1/2026
Σε όποιον πολιτικό και αν ασκήσεις κριτική δεν πρόκειται κανείς να σου πει τίποτα – με εξαίρεση τον Κουτσούμπα και τον Τσίπρα. Κι εντάξει για τον Κουτσούμπα, γιατί να ασκήσεις κριτική; Eίναι αυτός που είναι τα τελευταία... 600 χρόνια, αλλά για τον Τσίπρα γιατί να μην ασκήσεις; Και όμως, ό,τι και να πεις θα σου την πέσουνε αμέσως οι... τζιχαντιστές του «οπορτουνισμού».
Βγαίνουν οι άνθρωποι και λένε ότι ο Τσίπρας δεν μας έμπασε στα μνημόνια, αλλά μας έβγαλε! Για μισό λεπτό ρε μάγκες. Πώς μας έβγαλε δηλαδή, αβρόχοις ποσί; Από πάνω μας δεν πέρασε και το τρίτο μνημόνιο; Από τις τσέπες μας δεν τα τράβηξε κι αυτός, για να τα δώσει στους δανειστές; - είτε μας φόρτωσε με 9 δισ. όπως λένε οι Συριζαίοι, είτε με 90 δισ. όπως λένε οι Νεοδημοκράτες (η αλήθεια πρέπει να ’ναι κάπου στη μέση). Γιατί, μάγκες μου, δεν είναι δυνατόν να μην πιστέψουμε πως πληρώσαμε, τελικά, κι ένα κομμάτι τιμωρητικού μνημονίου, λόγω της «περήφανης διαπραγμάτευσης» τού πρώτου εξαμήνου του ’15.
Και είναι γνωστό τοις πάσι πως ο Σαμαράς δεν μπορούσε να πάρει άλλα δολοφονικά μέτρα, παρότι τον πίεζαν αφόρητα οι δανειστές, επειδή δεν θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα με τις κοινωνικές αντιδράσεις – για να βρεθεί ο πρόθυμος Τσίπρας να κάνει τη βρώμικη δουλειά, που δεν γινόταν να την τελειώσει ο Σαμαράς.
Βασικά ο Τσίπρας έκαμψε τη λαϊκή αντίδραση κι έβαλε φρένο στη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας, που βρισκόταν στο φόρτε της το ’14 (κι αυτό είναι το πρώτο μεγάλο έγκλημά του), πολύ πριν από την κωλοτούμπα του καλοκαιριού του ’15, που πήγε μαζί με το θάψιμο των κοινωνικών διεκδικήσεων (που ήταν το δεύτερο) και του μνημονίου, που θα υλοποιούσε (που ήταν το τρίτο).
Τώρα, το γιατί την τελείωσε τη δουλειά ο Τσίπρας, σφάζοντάς μας με το γάντι αυτή τη φορά, και με τις λιγότερες κοινωνικές αντιδράσεις (η κοινωνία ξανα-οδηγήθηκε ως πρόβατο επί σφαγή από κάποιον που δεν είχε κανένα λόγο να το κάνει, καθώς δεν είχε προκαλέσει αυτός τη χρεωκοπία, ούτε το κόμμα του – κι είναι ν’ απορείς, κάπου, γιατί ο Τσίπρας δέχτηκε να επωμιστεί ένα τέτοιο ρόλο), είναι ένα θέμα προς μελέτη βέβαια – αλλά υπάρχουν διάφορες προφανείς εξηγήσεις και γι’ αυτό, που δεν θα τις διαβάσεις στην Ιθάκη.

14/1/2026
Την Καρυστιανού, λέει, τη σέβονταν, πριν πει ότι σκοπεύει να κάνει κόμμα, αλλά μετά θα την αντιμετώπιζαν σαν πολιτικό, σε σχέση με τις θέσεις της κ.λπ. Τρίχες! Λόγια της πλάκας! Όλα ψέματα! Κανένας σεβασμός δεν υπήρξε ποτέ απέναντί της, ούτε ως μάνα, ούτε ως τίποτα, γιατί αν τη σέβονταν, πραγματικά, δεν θα έτρεχε η γυναίκα μέχρι τις Βρυξέλλες για να βρει το δίκιο της και ν’ ανατρέψει την πολυπλόκαμη συγκάλυψη, ενώ και τώρα, μετά την εκδήλωση της πρόθεσής της να πολιτευτεί, την κατακρεουργούν χωρίς αιδώ, πριν κάνει κόμμα εννοείται, πριν μάθουμε το πρόγραμμά της και πριν δούμε ποιους θα έχει δίπλα της. «Σκυλιά», που δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα. Ανίκανα να τηρήσουν έστω και τα προσχήματα.

12/1/2026
Όταν θέλει ο άνθρωπος όλα τα μπορεί. Και κιθάρα, και φυσαρμόνικα, και κρουστά, και μπάσο(!) από ένα άτομο ταυτόχρονα, χωρίς κουμπιά, ποτενσιόμετρα, samples και «πρωτόκολλα». Ο σπουδαίος Jesse Fuller.

[ένα τραγούδι του στα σχόλια, guitar, vocals Bob Weir, Jerry Garcia κ.ά.]

12/1/2026
Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] θα διαβάσεις απρόσμενα πράγματα, που για χρόνια θα έμεναν στο σκοτάδι. Ένα τέτοιο κεφάλαιο είναι το «Η Κιβωτός της Άμυ: ένας πρωτοποριακός χώρος, που είχε στηθεί στην Πλάκα, στο μέσο του ’60, από την Amy Mims και τον Μίνω Αργυράκη και που είχε σχέση (και) με την αυτοσχεδιαστική τζαζ», που εκτείνεται από την σελίδα 42 έως τη σελίδα 52.
Μέσα σ’ αυτές τις δέκα σελίδες ξετυλίγεται μια ιστορία, που δεν έχει γραφτεί ποτέ με τέτοιες λεπτομέρειες. Μια ιστορία στην οποία συμμετέχουν το ζευγάρι Αργυράκης-Mims, και ακόμη ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Μάνος Χατζιδάκις, οι Σπαθάρηδες, ο Θόδωρος Αντωνίου και άλλοι διάφοροι – ανάμεσα τους και μια τριάδα μαύρων αυτοσχεδιαστών, που θα πρωτοπορούσε, παίζοντας improv-jazz στην Αθήνα του ’65.

Ποιοι ήταν αυτοί οι μαύροι μουσικοί, τι σχέση είχαν με τον Δημήτρη Πολύτιμο και με το συγκρότημα Kingsmen, που εμφανιζόταν τότε στην Αθήνα (και που κάποιοι νομίζουν πως ήταν οι Kingsmen του Louie Louie);
Αυτά μόνο στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» θα τα βρεις να τα διαβάσεις...